تبلیغات
ریسمان های کیـــــهانی - انواع انفجار ابرنواخترها
سال ها ره میرویم و در مسیر / همچنان در منزل اول اسیر

انواع انفجار ابرنواخترها

سه شنبه 29 تیر 1389 05:52 ب.ظ

نویسنده : AlFa


در جهان دو نوع انفجارابرنواختری وجود دارد که به نوع I وII موسومند :

نوع I

کوتوله سفیدی را در نظر بگیرید که از کربن و اکسیژن ساخته شده است  .( این ختم ستارگانی است که جرم "اولیه" انها بین 0.4 تا 6 برابر خورشید است )وقتی که چنین کوتوله سفیدی در انزوا باشد موجودیتی پایدار و ملال آور را سپری می کند . به تدریج انرژی خود را پراکنده می کند تا کم کم خنک شود .اما اگر کوتوله سفید در یک سیستم دوتایی نزدیک به هم قرار داشته باشد ، زوجه اش با انبساط و تبدیل شدن به یک غول یا ابر غول ، شروع به فرا افکندن گاز بر کوتوله سفید می کند . اگر جر م کوتوله سفید از 1.4 برابر خورشید بیشتر شود دیگر در برابر فروپاشی ایستادگی نمی کند (حد چاندراسکار) .

 به مجرد اینکه کوتوله سفید جرمش به 1.4برابرخورشید رسید سریعاً فرو می پاشد ؛شعاع اش کم می شود ، چگالی اش افزایش می یابد و دمایش زیاد می شود .در دما و چگالی بالای جدید همجوشی کربن و اکسیژن تبدیل به آهن به صورت افسار گسیخته آغاز می شود . کوتوله سفید به یک بمب همجوشی تبدیل می گردد و دراثر انفجار کاملاً در هم می پاشد . این موضوع نشانگر استیلای نیروی برونگرای فشار بر نیروی درونگرای گرانش است . با انبساط ابرنواختر، وی آهن را به میزان 1.4 برابر خورشید را در فضای بین ستاره ای پراکنده می کند .

نوع II

در اواخر عمر یک ستاره غول سرخ ، هسته ی کربنی به آرامی می رمبد*(تو پست بعدی میگم) و سرانجام به دمایی بسیار بالا می رسد . ستاره های کم جرم تر هرگز به چنین دماهایی نمی رسند ، اما درستاره های پرجرم رسیدن به دمایی تا 600 میلیون درجه امکانپذیر است . محاسبات و آزمایشها نشان می دهند که اگر چنین دمایی حاصل شود ، کربن هسته واکنش همجوشی را آغاز می کند و عناصر بار سنگین تری مانند سیلیسیوم ومنیزیم پدید می آورد .

 سپس این همجوشی باز هم هسته را داغ تر می کند و فشار تولید شده از این انرژی موقتاً جلوی انقباض هسته را می گیرد . اما ، پس از دوره ای کوتاه ، کربن هسته تمام می شود و هسته شروع به انقباض می کند .هنگامی که انقباض بیشتر شد و دما باز هم بیشتر شد.عناصر سنگین تری شروع به ایجاد شدن می کنند تا عنصر آهن . دلیل توقف نهایی در عنصر سازی، در ماهیت کاملاً خاص عنصر آهن نهفته است . برخلاف سابق که عنصرهای سبکتر شکل می گرفتند و انرژی آزاد می کردند ، شرکت آهن در چنین واکنش هسته ای انرژی آزاد نمی کند بلکه آن را جذب می کند . بنابراین وقتی که آهن شکل می گیرد ، به عوض تامین انرژی بیشتری برای هسته ستاره ، انرژی آن را مصرف می کند .

از این رو آهن عنصر نهایی است و مرحله نهایی را در رمبش هسته تدارک می بیند .به سبب نبود هیچ منبع انرژی ،هسته آهن شروع به انقباض می کند و فقط چندثانیه اندازه آن به 10 تا 50 کیلومتر می رسد . در این زمان ، چگالی چنان بالا و دما چنان زیاد است که حتی عناصر سنگینتر نیز می توانند تولید شوند ، اما فقط در لحظه های بسیار کوتاه (در واقع به همین دلیل عناصر سنگین تر از آهن کمیاب هستند).رمبش هسته در این زمان چنان شدید صورت می گیرد که در پی خود ، ماده را به همان شدت وا می جاند و ماده با انرژی بسیار زیادی به فضا پرتاب می شود این همان انفجاریست که به صورت ابرنواختر می بینیم .

باقیمانده ابرنواختران:

ابرنواختران عناصر سنگین را به محیط بین ستاره ای تزریق می کنند ، ابرهای مولکولی را فشرده می کنند و تشکیل ستارگان را چاشنی می زنند . در مرکز پس مانده ی یک ابرنواختر ، هسته چلانده ای قرار دارد که حالا یا دیگر ستاره نوترونی است یا سیاهچاله . که اگر جرم پس مانده از 3برابر جرم خورشید کمتر باشد به ستاره نوترونی تبدیل می شود و اگر 3برابر جرم خورشید بیشتر باشد به سیاهچاله تبدیل می شود.

A.S : میدونم خیلی سنگین بود ولی قول میدم همرو توضیح بدم. 

A.S: حد چاندراسکار :( Chandrasekhar limit) نام حدی در نجوم است که وضعیت ستاره بعد از انفجار را مشخص می‌کند به طوری که اگر جرم هسته ستاره بعد از انفجار از حد چاندراسکار کمتر بود هسته ستاره به کوتوله سفید تغییر می‌کند(خورشید در ین دسته جای می‌گیرد) اگر بیشتر بود هسته ستاره به ستاره نوترونی تغییر می‌کند.

مقدار این حد تقریبا برابر ۱.۴ جرم خورشید است.




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: یکشنبه 7 شهریور 1389 10:01 ق.ظ